Column Jeroen Jansen: Plan B

In de file staan heeft zo z’n voordelen. Laatst stond ik stil bij de stoplichten richting Centrum Piscadera, omdat daar de weg opengebroken was. En toevallig stond ik pal voor het bord dat mij vertelde wie er allemaal verantwoordelijk zijn voor deze fraaie opstopping. Noodgedwongen heb ik dat dus maar eens aandachtig gelezen.

En nu blijkt dat we ook deze nieuwe weg aan Nederland te danken hebben. Via USONA weliswaar, maar die beheren het geld dat Nederland ter beschikking stelt aan Curaçao. Nog steeds dus. We denken weleens dat die navelstreng sinds 10-10-10 doorgesneden is, maar de realiteit is dat een deel van onze voorzieningen nog steeds steunt op geld van overzee. Dat past wellicht niet zo goed in het emancipatorische verhaal dat deze regering aan de man brengt, maar het is wel de realiteit.

Afgelopen
Realiteit is ook dat het na 2012 wel zo’n beetje afgelopen is met de steun uit Nederland. En dat realiseren heel weinig mensen zich. Er zal misschien hier en daar nog wat geschonken worden maar de grote bedragen zijn vergeven.
USONA en AMFO moeten op zoek naar andere bezigheden en deze regering komt voor nieuwe uitdagingen te staan. Immers, de schuldenlastverlichting heeft nooit voor meer en extra investeringen gezorgd, zoals ons beloofd werd.

Subsidieparadijs
Plan A kan dus uit het raam. Maar is er een Plan B? Ik zie er tot nu toe weinig van. Ja, wat we zien is dat er veel toenadering gezocht wordt tot buitenlandse investeerders. Maar is dat nou een pad waar we heel vrolijk van worden? In de goeie ouwe tijd van het subsidieparadijs hadden we op z’n minst nog enig zicht op waar het geld naartoe ging en werd er gerapporteerd.
Hoe moet dat straks, als Curaçao overgeleverd wordt aan de groezelige handjes van projectontwikkelaars? Ik ben er niet direct gerust op dat we op die manier ons eiland een stap verder brengen.

Allianties
Het mag misschien een goed gevoel geven dat we in 2010 afscheid namen van de Nederlandse overheid. Het was een fraaie symbolische stap op de weg richting onafhankelijkheid. Maar we ontkomen er volgens mij niet aan om weer gelijksoortige allianties aan te gaan met andere overheden. Wat doen wij met de Verenigde Naties, de Europese Unie, Caricom? Volgens mij is er nog zoveel meer mogelijk dan dat we nu doen.

Ook daar zijn tal van programma’s beschikbaar waar Curaçao zich bij aan kan sluiten. En is vaak nog meer op ons lijf geschreven dan de constructies uit het verstandshuwelijk met Nederland. Maar dan moeten we dus wel een deel van die verstikkende trots wegslikken: dat we het allemaal wel zelf kunnen, dat wij niemand nodig hebben.
Want dat is dus niet zo: zonder anderen krijgen wij die wegen niet aangelegd. Zonder anderen neemt onze armoede niet af. Curaçao moet weer eens wat meer naar de wereld kijken, in plaats van naar zichzelf.