In Memoriam Wereldnet: Canada Lo Camps

Wereldnetters van het eerste en laatste uur - verzamel! Eigenlijk weet ik niet meer hoe Wereldnet me zo gek heeft gekregen om midden in de Canadese nacht 'paraat' te staan zodat Nederlandse toehoorders de betere 'Canadese man bijt Canadese hond' verhalen konden horen. En dat zo'n 15 jaar lang. Toch was het iedere keer weer 'plezier'.
Ik hield me aan de regel dat internationaal Canadees nieuws ook Nederland wel zal bereiken en dat ik vooral de alledaagse berichten in de gaten moest houden - de vrouw die haar voeten in beton goot om niet uit haar huis gezet te worden, het aanspoelen van voeten in gymschoenen aan de westkust van Canada, protest akties die veel voeten in aarde hadden (ik heb geen voet-fetish overigens).
Klein leed
Ook berenverhalen en klein leed trokken me altijd. Als bioloog en expeditieleider kom ik door veel 'onbekend' Canada en ik kon dan ook met nieuwtjes uit de poolgebieden komen die het nieuws niet eens bereiken (bijvoorbeeld de ijsbeer die in Churchill door een dronken vrouw gebeten werd).
 
Houten kruk
In het kader van 'leer uw correspondent kennen' kwam vanuit Wereldnet Ronald van den Boogaard een week meedraaien met ons onderzoeksproject in Noord Ontario. Uitgerust met mobiele studio trokken we door de bossen. Een ongelofelijke 'eye-opener' die nog veel beter werd toen de goede man zijn enkel verzwikte en ik voor hem een houten kruk maakte en hem opdroeg naar de oever van Lake Superior terug te hobbelen terwijl ik door ging met mijn onderzoek.
Über urbaan
Voor mij een peuleschil, voor een über-urbane journalist misschien een levens-opgave. Toen ik 'm in de vooravond oppikte was 'ie tot tranen geroerd van de stilte, ruimte en kans op 'gevaar' van de Canadese wildernis. Sinds die tijd probeer ik telkens een beetje van zijn enthousiasme terug te brengen in mijn 'verslagen' over Canada. Nieuws hoor je de hele dag om je heen - ene oor in, andere uit. Iets wat blijft hangen is iets wat je raakt en dat is natuurlijk persoonlijk. Wereldnet gaf ons die kans en jullie, de toehoorders, een mogelijkheid om iets buitengewoons te horen.
 
Wereldpluim
Het is jammer dat die prachtige en ontroerende, echte verhalen van gewone Nederlanders in den vreemde nu weggesaneerd worden. Moeten we het weer doen met het grote nieuws. De presentatoren en technici van Wereldnet verdienen de zelden toegekende Wereldpluim (voor het laatst uitgereikt aan Ron Brandsteder toen bleek dat hij als dokter Bernhard een man het leven redde.....). Om een zootje ongeregeld in toom te houden iedere uitzending vergt inlevingsvermogen en een uitstekend oor voor een goed verhaal. Eruit halen wat erin zit - en dat deden ze allemaal, keer op keer.
 
Ik sliep altijd beter na zo'n uitzending en keek toch weer uit naar de volgende.
 
Het ga jullie allemaal donders goed!
 
Groeten uit Canada.