Column Lydia Rood: Tot nooit

Bijna acht jaar geleden schreef ik mijn eerste column voor de Wereldomroep. Sindsdien mocht ik mijn brutale praatjes de wereld in toeteren, waarvan de laatste drie jaar voor Klare Taal. Wauw. Wat een voorrecht. Ik word er nú al nostalgisch van.

Terugkijken is een rare hobby. Mijn eerste stukjes snap ik al niet eens meer. Want sinds ik hier begon zijn veel woorden dramatisch van betekenis veranderd.
Hervormen bijvoorbeeld, dat betekende eertijds gewoon bezuinigen. Nu betekent het: anders organiseren. Merkwaardig!

Iemand met mogelijkheden heeft geen talent, maar een handicap.
Krediet gebruikte je voorheen om je badkamer te verbouwen. Nu staat het gelijk met Het Kwaad.

Depressie betekende vroeger een dip in de conjunctuur. Intussen is het geheel vergeestelijkt.
Een crisis daarentegen was een zenuwinstorting. Nu is het een dip in de conjunctuur.
En als een ondernemer het over een uitdaging heeft, weet je dat hij zo goed als failliet is.

Vrijheid van meningsuiting is gaan betekenen: de vrijheid om te beledigen.
Gedogen betekende: iets oogluikend toelaten wat je liever niet had. Nu is het: iets schijnbaar kritisch volgen wat je stiekem juist graag hebt. Ook vaak aangeduid als 'de stekker'.
Criminelen waren vroeger zware jongens. Nu zijn het klerelijertjes met zwart haar.

Groen was destijds een kleur. Nu betekent het duurzaam. En duurzaam betekent níet meer dat iets lang meegaat.
Fokken deed je vroeger met geiten en eenden. Nu doe je het met mensen, of juist liever niet.
En omdat ze bij de NOS hotelmedewerkster zeggen tegen het slachtoffer van DSK, begrijp ik dat kamermeisje intussen betekent: lustobject.
Waar wolk op duidt, weet niemand precies. Mensen kijken nog wel steeds naar de lucht als ze wolk zeggen.

Taal is veranderlijk als het klimaat. Maar ik verander niet meer met u mee. Ik zeg: tot nooit!