The lucky country

Robert Portier is journalist en woont ruim twee jaar in Sydney. Na het werk gaat hij graag met zijn nieuwe body board naar het strand. Daar is goed te zien dat hij nog niet helemaal is geïntegreerd. Uit angst voor haaien blijft hij veel te dicht bij de kust om de goede golven te pakken.

In een wolk van witte schuim klapt de bultrug weer op het water. Met zijn hele lijf is hij uit het water gesprongen. Tweeduizend kilo, schoon aan de haak. Als dat geen indruk op de vrouwtjeswalvissen maakt.

Juni en juli zijn de beste maanden om walvissen te zien. Ze zijn onderweg naar de paargronden in het warme noorden en zwemmen soms dicht onder de kust. Met wat geluk kan ik ze vanaf mijn dakterras uit de oceaan omhoog zien springen.

Mondaine stadsleven
Het is niet moeilijk om te zien waarom veel Australiërs vinden dat ze in the lucky country wonen. Zelfs in mijn eigen suburb is de indrukwekkende natuur dichtbij. Bovendien is het mondaine stadsleven, met heerlijk eten en perfecte cappucino’s er onder handbereik. Voeg daar nog eens bij dat de Ozzies zijn gezegend met mooi weer en hun informele life style.

Jarenlang lag Australië aan het einde van de wereld. De afstand zorgde er voor dat het land grotendeels genegeerd werd. Toen schrijver Bill Bryson zijn boek Australia voorbereidde, zocht hij in de bibliotheek naar artikelen. In 1997 bleek Australië 20 maal te worden genoemd in de New York Times. Voor Albanië kwam de teller uit op 150. Let wel, dat was maar een paar jaar voor de Olympische Spelen in Sydney.

Geen last van crisis
Die tijd is definitief voorbij. Voor het eerst in zijn geschiedenis ligt Australië niet aan de grenzen van de wereld, maar juist op een uitgelezen plek om te profiteren van de opkomst van Azië. Dankzij de voortdurende vraag naar grondstoffen heeft Australië geen enkele last van de economische crisis. Glenn Stevens, baas van de Australische nationale bank zei het deze week treffend: 'De vraag is niet hoe we genoeg banen vinden voor de mensen, maar hoe we genoeg mensen gaan vinden voor alle banen.'

Mede dankzij het economische Wonder Down Under komen mensen uit de hele wereld naar Australië. Mijn eigen straat is daarvan een goed voorbeeld. Mijn huisbaas is een Italiaan, getrouwd met een Griekse en onder mijn directe buren bevinden zich Chinezen, Ieren en een Francaise. Ook typerend: mijn vriendin werkt op een afdeling met precies één Australische, het merendeel komt uit India.

Puzzel
Het jonge Australië zoekt nog altijd naar zijn plek in de wereld. Een plek die het mede dankzij de sterke economie steeds zelfbewuster inneemt. Maar dankzij de snel veranderende samenstelling van de bevolking voldoet de Anglosaksische erfenis waarop het land is gebouwd, niet langer als het enige model om de burgers naar te vormen. Hoe het wel moet, is een puzzel die nog lang niet is opgelost.

Hoewel er zeker racisme is in Australië, is het land ook een voorbeeld van voortdurende integratie. Om zoveel mogelijk groepen te betrekken bij de Australische samenleving zendt SBS Australia (geen familie van de Nederlandse SBS) uit in liefst 69 talen.

Pepermuntjes en rode kool
Op een veel praktischer niveau profiteer ik mooi mee van die grote en diverse stroom immigranten. Zo heeft mijn eigen supermarkt een Nederlands vak, compleet met gevulde koeken, pepermuntjes en rode kool. Maar daarnaast is er ook een Zuid-Afrikaans vak, een Grieks vak en een afdeling met kosjer eten. Indiaas, Chinees en Thais eten is zo ingeburgerd dat daarvoor geen speciaal vak nodig is.

Mijn eigen bijdrage aan de Australische samenleving is uitgelopen op een mislukking. De eerste aanschaf in Sydney was een fiets. Op een veiling schafte ik er eentje aan, compleet met de verplichte helm. Al snel bleek dat het levensgevaarlijk is om te fietsen. De wegen in Sydney zijn druk en de rijstroken zo smal dat er geen ruimte is voor fietsers. Dat leidde tot een hoop getoeter. Onder het mom dat fietsers geen belasting betalen en dus niet op de weg thuishoren, werd er ook flink wat afgesneden.

Integratie
Twee jaar later heb ik opgegeven dat we die Sydneysiders wel zullen leren dat fietsers in het verkeer thuishoren. Sinds we een auto hebben aangeschaft staan de rijwielen te verroesten in de garage. Een teken dat ik nu echt ben begonnen met mijn integratie tot nieuwbakken Australiër?