Domino spelen aan de Surinaamse kreek

Pom of pastechi? Wan steef' kaseko of een swingende tambu? Wat is de ware identiteit van Surinaamse Antillianen of - zo je wil - Antilliaanse Surinamers? Velen wonen in Nederland, maar zijn opgegroeid op Curaçao, terwijl hun ouders uit Suriname komen. Of andersom. In deel vier de Antilliaanse vereniging Bon Bini in Suriname.

In de schaduw aan een kreek in Vierkinderen zitten ongeveer vijftig Antilliaanse Surinamers bij elkaar. Ze spelen een partijtje domino of kaarten en oefenen hun Papiaments met elkaar. De Vereniging Bon Bini werkt officieel nog aan haar statuten, maar voorzitter Eugene Dongen (76 jaar) heeft al een flinke groep gelijkgestemden om zich heen verzameld. De domineestenen vliegen in hoog tempo over de tafel.

Dongen werd geboren in Paramaribo, maar woonde en werkte veertien jaar op Curaçao, onder meer bij de Shell. Hij voelt zich half-Antilliaan en half-Surinamer, met een lichte voorkeur voor de Antillen: “Omdat ik daar mijn prille leven heb doorgebracht.” Met zijn stichting in Suriname wil hij de senioren vermaken ‘de laatste paar jaar die de Heer ons nog geeft’.

Papiaments
Het Papiaments wordt nog volop gesproken door de ouderen in Suriname. Niet meer zo goed als ooit, maar ze redden zich prima. En dat is soms best handig, aldus Dongen. “Als je Papiaments spreekt word je als een koning geëerd. En in Suriname spreek je dan weer Sranantongo.”
Een oudere bezoeker maakt de blits met zijn taalkennis bij de douaniers op Curaçao als hij het eiland bezoekt. “In mijn paspoort staat dat ik in Paramaribo geboren ben, dus dan vragen ze me waar ik ga blijven. Dan zeg ik in het Papiaments: ‘In het huis van mijn moeder in Suffisant.’

Hun liefde voor de Antilliaanse eilanden is groot, maar uiteindelijk kiezen veel van de ouderen van Bon Bini als laatste ‘thuis’ toch voor Suriname: “Ik ben hier geboren en ik word hier ook ten grave gedragen”, aldus Dongen.